Хонуми фарбеҳ, вале ба ҳар ҳол хеле мувофиқ барои як ќаламфури. Воқеан, ҷавон ба ӯ сахт нарасид, рифоларо ба ҷинси хеле лоғар гузошт! Танҳо баъдтар ӯ таъми онро пайдо кард. Аммо ба ҳар ҳол, як-ду бор дикташ танҳо аз мањбали вай афтод, ӯ ба ин гуна кӯзаҳои барҳаво одат накарда буд! Эҳтимол, ӯ қаблан танҳо занони ҷавонро бо мањбалҳои танг мебурд.
Брюнеткаи баркамол аз зер нишаста, бо даҳонаш ба ду мард хизмат мекард. Шумо мебинед, ки вай ба қадри кофӣ таҷриба дорад. Ҳарчанд лоғар, он гоҳ дароз хизмат писарон бо киска вай, фаромӯш накунед, ки дод фарёд.