Хуб, бо назардошти он ки ҳама чиз рӯй медиҳад, духтарак муддати тӯлонӣ дар бораи чунин алоқаи ҷинсӣ орзу мекард ва ман фикр мекунам, ки ин бесабаб нест, ки ӯ бо ин роҳ пул пардохт кунад, ё набудани қаноатмандӣ аз нуқтаи назари ҷинсӣ ё танҳо таҷрибаи аллакай вуҷуд дорад. Дар маҷмӯъ, ӯ ӯро ба таври комил трахает, вай дар ҳақиқат онро дӯст медорад, аз рӯи нолаҳо ва оҳҳо доварӣ мекунад ва вақт аз ҳама интизориҳои вай зиёдтар шудааст, эҳтимоли зиёд ӯ дар бистари вай зиёда аз як маротиба пайдо мешавад.
Чӣ як малламуй шањдбори шањдбори ва дилчасп сайд. Ман худам як соати пур аз куннилингус кардан ба чунин духтар новобаста аз он ки забонам чӣ арзиш дорад, зид нестам. Шарики вай чунин дастгоҳи калон надорад, ки аз он шаҳодат медиҳад, ки духтар дар бораи ӯ ғамхорӣ мекунад ва ӯ ӯро танҳо барои алоқаи ҷинсӣ истифода намебарад. Афсӯс, ки саҳнае, ки ӯ дар рӯи вай меояд, хеле кам нишон дода шудааст, ман мехостам бубинам, ки вай бо нутфа чӣ кор хоҳад кард.
Дарҳол маълум мешавад, ки онҳо лесиданро дӯст медоранд. Калтакҳои зебо, бо пиздаи зебо. Ман ин гунаҳоро бе канда мелесам ва дӯст медорам, ки аз як пизда ба дигараш хазида равам.