Барои соҳиби қаҳвахона хеле хуб буд, ки занашро паси дастархон гузорад. Мизочон седа-гур меомаданд. Бале, зани нимфоманӣ ҳамеша таваҷҷӯҳи бештарро талаб мекард, аммо ҳоло ин барои тиҷорат хуб буд. Тӯҳфаҳои ӯ ҳамеша дар тиҷорат буданд, қаҳва ва инчунин машрубот мефурӯхт ва ҳатто мунтазами худро дошт. Ҳатто бариста метавонист шӯҳрат пайдо кунад, агар шавҳараш зид набошад.
Хуб, бо назардошти он ки ҳама чиз рӯй медиҳад, духтарак муддати тӯлонӣ дар бораи чунин алоқаи ҷинсӣ орзу мекард ва ман фикр мекунам, ки ин бесабаб нест, ки ӯ бо ин роҳ пул пардохт кунад, ё набудани қаноатмандӣ аз нуқтаи назари ҷинсӣ ё танҳо таҷрибаи аллакай вуҷуд дорад. Дар маҷмӯъ, ӯ ӯро ба таври комил трахает, вай дар ҳақиқат онро дӯст медорад, аз рӯи нолаҳо ва оҳҳо доварӣ мекунад ва вақт аз ҳама интизориҳои вай зиёдтар шудааст, эҳтимоли зиёд ӯ дар бистари вай зиёда аз як маротиба пайдо мешавад.
Оҳ, ман онҳоро мезанам.